Playlista na Luty

Istnieje zycie po The Voice - Lilian Renaud

Alez mnie The Voice zaskakuje.
Dobrze, ze wrocilo, ze Garou w piatym sezonie wrocil, ze stream jest, ze moglam sie przekonac do Liliana.

Zeszly sezon sledzilam tylko od czasu do czasu, bo mimo ze lubie sam koncept programu i glosy sa spoko, to jednak najwieksza motywacja byl pewien pan w jury, ktory zrezygnowal by poswiecic sie karierze solowej. Pan Kanadyjczyk jednak nie nagral nowej plyty w trakcie i do 5 sezonu wrocil. W pierwszym odcinku szalal, wariowal i jego powrot sprawil, ze ogladalam stream az do konca The Voice la suite, czyli do 0.30. Heh, program ktory zaczyna sie o 20.55 i ma z 6 blokow reklamowych konczy sie dobrze po polnocy.

W The Voice - la suite prezentowane sa najlepsze momenty z odcinka plus nieemitowane materialy zza kulis, plus wystepy solowe badz czlonkow jury badz talentow z poprzedniego sezonu. W pierwszym odcinku piatego sezonu wystapil zwyciezca poprzedniego sezonu - Lilian.
Lilian w czwartym sezonie w czasie przesluchan do lez wzruszyl Zazie, ktora powiedziala mu, ze wie dlaczego zaakceptowala bycie w jury - wlasnie dla niego. Poprowadzila go az do finalu, ktory chlopak wygral przewazajaca iloscia glosow.

I ojej, jaki ten chlopak ma glos.
Ten 25 letni wytworca serow (pytanie jaki ser polecilby kazdemu z czlonkow jury totalnie rozwalilo wszystko;) dosc szybko przygotowal album, ktory dobrze koresponduje z jego wrazliwoscia. Troche folkowy..

Troche popowy, na pewno autorski - Lilian jest wspolautorem wszystkich piosenek.
I w The Voice la suite zaprezentowal swoj drugi singiel. Ktory slucham od polnocy ciagle.

Alez to dobra piosenka...

Il faut des rires, il faut des pleurs Faut des fleurs pour se souvenir Qu’on a eu des jours meilleurs On dit qu’après le pire, qu’après la peur Il y a cette chance à saisir Mais quel est le prix du bonheur ? Combien de rires, combien de larmes Combien d’années de malheur Faut-il pour que mon cœur s’enflamme ? Pour enfin ne plus avoir peur Explose mon cœur, explose mon âme Rester dans le noir tout seul Pour enfin ne plus avoir peur Mieux vaut en rire Mieux vaut mon cœur Faudra faire avec les sourires Ceux qui masquent la douleur On dit qu’après l’orage, le ciel se dégage Qu’il faut savoir tourner les pages Comme dit l’adage, il n’y a pas d’âge J’ai peur du vide J’ai peur d’avoir peur J’ai peur des rires Qui décomptent nos heures

Potrzeba smiechu, potrzeba lez Potrzeba kwiatow by pamietac Ze mielismy najlepsze dni Mowi sie ze po najgorszym, po strachu Zawsze jest szansa do wykorzystania Ale jaka jest cena szczescia? Ile smiechu, ile lez Ile lat nieszczescia potrzeba by rozpalic moje serce? Zeby w koncu przestac sie bac. Wybucha moje serce, Wybucha moja dusza Trzeba byc samemu w ciemnosci Zeby w koncu przestac sie bac. Lepiej w smiechu Lepiej w moim sercu Trzeba pokonac ich usmiechami Tych ktorzy kryja bol. Mowi sie ze po burzy, niebo sie przejasnia Ze trzeba umiec rozpoczac nowy etap Jak mowi powiedzenie, nie jest sie za starym.. Boje sie pustki Boje sie bac. Boje sie smiechow Ktore odliczaja nasze godziny.

Telethon, Restos du Coeur - czyli charytatywne akcje Francji

We Francji, jesli jakis artysta nie zaangazuje sie w jakas akcje charytatywna, od razu moze schowac sie w najglebsza jaskinie, np Lascaux, i gdzies sie schowac.
Francuzi uwielbiaja akcje charytatywne i uwielbiaja robic wielkie widowiska, koncerty, akcje przy tej okazji. Najbardziej znanym i z pompa i porownywalnym do naszej dzisiejszej Wielkiej Orkiestry Swiatecznej Pomocy jest wymyslony w Stanach, ale uwielbiany przez Francuzow Telethon. Co roku w jeden dzien na poczatku grudnia przez 48 godziny sa koncerty, przed i po sa aukcje, a w czasie 48 mozna dzwonic, SMSowac, klikac na stronie internetowej i wszystko potem sumuje sie dla dzieci z chorobami genetycznymi. W tym roku ambasadorem akcji byl Marc Lavoine, w zeszlym roku Garou. Dochod ze sprzedazy singla Petit garcon, ktory Garou nagral z chlopcem z rodziny dotknietej choroba, zostal tez przeznaczony na Telethon.

Na video widac wlasnie numer pod ktory Francuzi dzwonia i z tylu licznik ktory pokazuje jak zmienia sie. Dosc powiedziec, ze w zeszlym roku Telethon zebral 92 miliony euro. 92 MILIONY EURO. Tak wygladala tabelka:

Heure	Téléthon 2013	Téléthon 2014	Écart
21 h	2 606 479 €	2 992 192 €	+ 14,80 %
23 h	4 600 936 €	5 302 614 €	+ 15,25 %
1 h	5 486 522 €	6 120 237 €	+ 11,55 %
7 h	5 667 308 €	6 828 383 €	+ 20,49 %
9 h	6 611 155 €	7 862 922 €	+ 18,93 %
11 h	9 815 786 €	10 701 679 €	+ 9,03 %
13 h	15 042 183 €	15 754 290 €	+ 4,73 %

Heure	Téléthon 2013	Téléthon 2014	Écart
15 h	20 544 580 €	21 956 879 €	+ 6,87 %
17 h	26 482 344 €	28 685 921 €	+ 8,32 %
19 h	36 048 006 €	37 657 179 €	+ 4,46 %
21 h	48 623 827 €	50 030 599 €	+ 2,89 %
23 h	62 839 978 €	66 492 773 €	+ 5,81 %
1 h	73 625 145 €	80 914 602 €	+ 9,90 %
Final	78 341 598 €	82 353 996 €	+ 5,12 %

82 w cialu 48 godzin, 10 milionow z aukcji. 

Jednak impreza, ktora wzbudza najwiecej kontrowersji, i do ktorej troche mozna porownac WOSP, jest Enfoires, ktore wywodzi sie od Restos du Coeur. 

Restos de Coeur to doslownie Restauracje Serca, ktore wymyslil w 1985 roku Coulouche. Coulouchowi, czyli Michelowi Coullociemi, nalezy sie osobny wpis, a i ksiazka to by bylo za malo, ale w skrocie: komik, ktory wystartowal w wyborach prezydenckich, i dostal naprawde spore poparcie, tylko dlatego ze powiedzial ze ma dosyc wladzy (cos sie kojarzy komus...?) Colouche by jednak madrzejszy - albo po prostu zostal zastraszony, bo w pewnym momencie wybory prezydenckie z 1981 zaczely sie robic niebezpieczne - i wycofal sie, ale zostal niesamowitym spolecznikiem. Jesienia 1985 zalozyl Restauracje serca wlasnie - 40 tysiecy wolontariuszy dzialajacych caly rok w 2500 restauracji, Dzis, 30 lat po zalozeniu 130 milionow posilkow jest rozdawane przez 67 600 wolontariuszy milionie bezdomnych. Sama mam ciarki czytajac o tym. Colouche zginal rok po stworzeniu Restos w wypadku - potracila go ciezarowka gdy jechal na motocyklu, stad piosenka Renaud Putain de camion - ale jego dziedzictwo trwa do dzis.

Restauracje serce dzialaja caly rok, ale co roku, w styczniu sa koncerty Les Enfoires. 

Colouche poprosil Jeana-Jacquesa Goldmana by ten napisal piosenka dla Restos 

Ja spotykam się z tymi,
Którzy nie mają już nic,
Bez filozofii, mów czy zachwalania.
Nie obiecamy wam
Zawsze wspaniałego wieczoru,
Ale na zimę
Coś do jedzenia i picia
Wszystkim pokonanym 
przez wiek i bezrobocie,
Pozbawieni ciastka, 
wykluczeni ze wspólnej własności
Skoro o was myślimy, 
to cóż, jest to dość egoistyczne,
Bo jutro nasze imiona mogą 
wydłużyć waszą listę.

Dzisiaj nikt już nie ma prawa
Ani do głodu, ani do zimna,
Do lamusa z „każdy dla siebie”
Myśląc o tobie, myślę o sobie.
Nie obiecuję ci wspaniałego wieczoru,
Tylko cos do zjedzenia i wypicia,
Trochę chleba czy ciepła
W Restos – restauracjach serca

Kiedyś zawsze było puste nakrycie na stole,
Porcja zupy, krzesło, kącik w mieszkaniu.
Dziś nasze oczy i drzwi są zamknięte
Bo inni mają zawsze, 
zawsze wszystkiego w nadmiarze

Nie mam wyrzutów sumienia
I nie spędza mi to snu z powiek,
Ale prawdę mówiąc, 
odbiera to smak wszystkim moim przyjemnościom.
W sumie nie jest moją winą, że są ludzie głodni,
Ale będzie, jeśli nic nie zmienimy.

Nie mam recepty na zmianę twojego życia,
Ale jeśli mogę pomóc ci przez kilka godzin, 
to chodźmy
Istnieje wiele bied, 
za dużo jak na jednego wynalazcę,

Ale to dzieje sie dzis, tu i teraz

30 lat pozniej a tekst nadal jest tak aktualny jak nigdy.

Les Enfoires to byl pomysl koncertu z najwiekszymi gwiazdami piosenki francuskiej, ktorego dochod z ma isc dla Restos wlasnie. Tylko, ze juz od kilku lat Enfoires wzbudzaja coraz wiekszy niesmak u Francuzow.

Czemu? Bo zaczelo to byc widowisko medialne, na ktorym promuja sie gwiazdy piosenki, komicy, a nie skromne, bez kostiumow i fajerwerkow koncerty.

Owszem, caly czas dochod ze sprzedazy plyt i DVD i piosenek mp3 kupionych ze sklepow idzie na Restos.

Owszem, nadal wszyscy artysci bioracy w tym udzial robia to za darmo.

Ale rzeczywiscie, to naprawde najbardziej medialny koncert, i najlepsza promocja dla artystow, ktorzy - nawet na DVD to widac! - nie przyjezdzaja na Enfoires by pomoc, tylko by sie wypromowac.

Piosenka promujaca w zeszlym roku Enfoires, jak juz wczesniej pisalam, wzbudzila sporo kontrowersji, bo konfrontowala mlode spoleczenstwo z artystami, ktorzy nawzajem siebie oskarzali, o biede, o bezrobocie, o zanieczyszczenie srodowiska. 

W tym roku Enfoires wybrali tekst wiersza Paula Eluarda o tytule ktory mowi wszystko - La liberte.

I wiedzac, ze pewnie nadal beda kostiumy, nadal bedzie duzo promocji i wydawania pieniedzy nie na to na co powinny isc pieniadze - Restos warto wspierac caly rok - nie tylko kupowac DVD ze spektaklem Les Enfoires. Dla Restos juz drugi rok byla wydana ksiazka z opowiadaniami o posilkach najlepszych francuskich pisarzy - Levy, Chattam, Weber - 13 a table. Mi w Paryzu udalo sie kupic najpierw jedna, potem druga czesc, i caly dochod 5 euro poszedl na posilki, to wiem. 

Inne akcje, ktore warto wspierac:

Fundacja Abbe Pierre, fundacja Emaus wspierajaca bezdomnych, w ktora zaangazowana jest Nolwenn Leroy

Fundacja wspierajaca walke z mukowiscydoza - choroba na ktora zmarl Gregory Lemarchal, zwyciezca Star Academy

Asso Laurette Fugain, wspierajaca walke z bialaczke, - Laurette byla corka Michela Fugaina, jej choroba byla medialna, rodzice i siostra przekuli jej walke w fundacje. 

tlum La chanson des restos : Agu, z garou.pl

Michel Delpech 1946 - 2016

Michel Delpech zmarl 2 stycznia 2016 po 3 latach walki z rakiem krtani.
Repose en paix, Monsieur...!

Playlista na styczen

Sam na swojej gwieździe

Quand on est seul sur son étoile Et qu'on regarde passer les trains Quand on trinque avec des minables Qu'on dort avec des "moins que rien" Quand on ré-écrit à sa mère Et qu'on pense aux économies Quand on invente des prières Pour des Bon Dieu de comédie C'est qu'on a besoin De quelqu'un, de quelque chose Ou d'un ailleurs Que l'on n'a pas, que l'on n'a pas C'est qu'on a besoin De quelqu'un, ou d'un amour Ou bien d'un bon copain Que l'on attend depuis longtemps, longtemps Quand on est seul sur son étoile On n'entend pas le temps courir On est au chaud et l'on s'installe Comme un cheval qui va mourir Quand tu raconte ton enfance A des gens qui n'écoutent pas Quand tu te fais beau, c'est dimanche Et qu'après tout tu ne sors pas C'est que tu as besoin De quelqu'un, de quelque chose Ou d'un ailleurs Que tu n'as pas, que tu n'as pas C'est que tu as besoin De quelqu'un, ou d'un amour Ou bien d'un vrai copain Que tu attends depuis longtemps Quand on est seul sur son étoile Y a des fois des coups du Bon Dieu Moi, je suis deux sur mon étoile C'est idiot, mais je suis heureux  Je n'ai plus besoin de quelqu'un De quelque chose, ou d'un ailleurs Je suis très bien tu sais, je suis très bien La la la la la la très bien tu sais Je suis très bien, je suis très bien Très bien, très bien!

Kiedy jest sie samym na swojej gwiezdzie I kiedy patrzy sie na pociagi Kiedy pije sie z zebrakami Kiedy spi sie z 'mniej niz nikim' Kiedy pisze sie kolejny raz do swojej matki I kiedy mysli sie o ekonomii Kiedy wymysla sie modlitwy do dobrego Boga komedii To wtedy potrzeba Kogos, czegos, innego swiata ktorego sie nie ma, ktorego sie nie ma To wtedy potrzeba Kogos czegos Albo dobrego kumpla Ktorego sie szuka od dawna, od dawa Kiedy jest sie samym na swojej gwiezdzie Nie slyszy sie biegnacego czasu Jest sie w cieple i usadawia sie Jak kon ktory zaraz umrze Kiedy opowiadasz o swoim dziecinstwie Ludziom ktorzy nie sluchaja Kiedy robisz sie na bostwo w niedziele A potem jednak nie wychodzisz To wtedy wlasnie potrzebujesz Kogos, czegos, innego swiata Ktorego nie masz, ktorego nie masz To wtedy potrzebujesz Kogos, albo milosci Albo prawdziwego przyjaciela Na ktorego czekasz od dawna Kiedy jest sie samym na swojej gwiezdzie Dostaje sie czasami becki od dobrego Boga Ja, jest mnie dwoch na mojej gwiezdzie To idiotyczne, ale jestem szczesliwy Nie potrzebuje nikogo, niczego, zadnego innego swiata Dobrze mi tu, wiesz?, dobrze mi tu la la lalala bardzo dobrze, wiesz Dobrze mi tu, dobrze mi tu Bardzo dobrze, bardzo dobrze

Tydzien z Becaud?
Nie, po prostu tak sie zdarzylo, ze Mario Pelchat, kanadyjski wokalista, nagral plyte z coverami Becaud - i zasluchalam sie.
A przy okazji warto przedstawic i sylwetke Becaud, i Pelchata.

Mario Pelchat zaczal kariere juz jako dziecko wystepujac w Quebecu razem ze swoja siostra. Niestety, w czasie jednej z tras siostra trafila do szpitala, gdzie zostal u mnie wykryty nowotwor tkanki kostnej i niedlugo potem zmarla.
Sam Mario jednak wystepowal dalej, wygrywal konkursy, a od lat 80 wydaje plyty. Jest tez aktorem musicalowym - byl dublerem Garou w Notre Dame de Paris oraz gral Don Carlosa w Don Juanie.

Jego piosenka znalazla sie tez w filmie Xaviera Dolana Tom.

W tym tygodniu wydal plyte z coverami.. Becaud wlasnie :) Na niej znalazla sie wlasnie tytulowa i przetlumaczona piosenka Seul sur son etoile - ktora Pelchat nagral z Garou.
Ciekawostka: Seul sur son etoile ma tez swoja angielska wersje! It must be him to klasyk, spiewany juz miedzy innymi przez Shirley Bassey

Bécaud uczył się gry na fortepianie w młodym wieku, studiował w Konserwatorium w Nicei. W 1942 opuścił szkołę i wstąpił do Francuskiego Ruchu Oporu w czasie II wojny światowej. Rozpoczął pisanie piosenek w roku 1948, po spotkaniu z Maurice’em Vidalinem, który namówił go do wydania swoich wczesnych kompozycji. Zaczął tworzyć dla Marie Bizet. Bizet, Bécaud i Vidalin utworzyli błyskotliwe trio, ich współpraca trwała do roku 1950.
Podczas tournée razem z Jakiem Pillsem jako pianista, Bécaud spotkał Édith Piaf, wówczas żonę Jacques’a Pillsa. Zaczął śpiewać za jej radą w 1953 utwory takie jak Mes mains i Les croix. Jego pierwsze występy nastąpiły rok później i w 1955 stał się znanym pełnym temperamentu francuskim wykonawcą. W 1956 roku Bécaud nagrał poruszającą piosenkę Pianista z Warszawy (Le pianiste de Varsovie) w której zawarł swoją fascynację Chopinem i wspomniał o stolicy Polski zniszczonej podczas drugiej wojny światowej.
Jego pierwszym hitem w anglojęzycznym wykonaniu był przekład Jane Morgan utworu Le jour où la pluie viendra z 1958 r. Bécaud zawodową karierę aktorską z aktorstwem rozpoczął w filmie z 1956 Le Pays D'où Je Viens. W 1960 wygrał Grand Prix du Disque i skomponował L'enfant à l'étoile – bożonarodzeniową kantatę. W tym samym roku, Let It Be Me, angielska wersja Je t’appartiens stała się hitem dla Everly Brothers, wykonywanym w następnych latach przez Boba Dylana, Ninę Simone, Elvisa Presleya, Williego Nelsona, Jerry’ego Butlera i Jamesa Browna.

W 1961 Bécaud nagrał Et maintenant, jeden z jego większych singli we Francji. Przetłumaczona jako What Now My Love, piosenka ta stała się hitem Shirley Bassey, Sonny’ego i Cher, Elvisa Presleya, Judy Garland, Andy’ego Williamsa i Franka Sinatry. Po napisaniu opery L'opéra d'Aran, Bécaud wyjechał w tournée po Europie i kontynuował nagrywanie stringów pop hitów, włączając kontrowersyjny Tu le regretteras. Współtworzył także Love On The Rocks z Neilem Diamondem, który znalazł w ścieżce dźwiękowej filmu The Jazz Singer oraz był międzynarodowym hitem.
W latach 90. nastąpiło drastyczne zwolnienie aktywności Bécauda, pomijając różne nagrania i okazjonalne występy. Zmarł na raka w 2001, w swoim domu-łodzi na rzece Sekwanie i został pochowany na cmentarzu Père Lachaise w Paryżu

Becaud jest symbolem i klasykiem dla wykonawcow francuskojezycznych, po ktorego siega wielu wokalistow - w tym juz wspomniany Garou

Julie Zenatti

Isabelle Boulay

Kendji

Shy'm

i wielu wielu innych...

Na koniec konkursu Chopinowskiego..

Je ne sais pas pourquoi Cette mélodie me fait penser à Chopin Je l'aime bien, Chopin Je jouais bien Chopin Chez moi à Varsovie Où j'ai grandi à l'ombre A l'ombre de la gloire de Chopin  Je ne sais pas pourquoi Cette mélodie me fait penser à Varsovie Une place peuplée de pigeons Une vieille demeure avec pignon Un escalier en colimaçon Et tout en haut mon professeur Plus de sentiment Plus de mouvement Plus d'envolée Bien bien plus léger Joue mon garçon avec ton cœur Me disait-il pendant des heures Premier concert devant le noir Je suis seul avec mon piano Et ça finit par des bravos Des bravos, j'en cueille par millions A tous les coins de l'horizon Des pas qui claquent Des murs qui craquent Des pas qui foulent Des murs qui croulent Pourquoi? Des yeux qui pleurent Des mains qui meurent Des pas qui chassent Des pas qui glacent Pourquoi Le ciel est-il si loin de nous?

Nie wiem dlaczego Ta melodia przywodzi mi na mysl Chopina Lubie Chopina Dobrze gralem Chopina u siebie w Warszawie gdzie dorastalem w cieniu W cieniu chwaly Chopina Nie wiem dlaczego Ta melodia przywodzi mi na mysl Warszawe Plac zaludniony golebiami Stary dom z kolem zebatym Spiralne schody A na samej gorzej moj profesor O wiele wiecej uczuc Wiecej ruchu Wiecej uniesien O wiele lzejszy Graj moj chlopcze z sercem Mowil mi w ciagu godzin Pierwszy koncert po ciemku Jestem sam z moim pianinem I konczy sie brawami Zbieram je milionami Ze wszystkich czesci horyzontu Kroki ktore trzaskaja Mury ktore pekaja Kroki ktore sila sie Mury ktore upadaja Dlaczego? Oczy ktore placza Dlonie ktore umieraja Kroki ktore gonia Kroki ktore przerazaja Dlaczego niebo jest tak daleko od nas?