Tak jak Ty, czyli opowieści Maitre o Warszawie.

Maitre - czyli Mistrz.
Artysta z Wielkiej Litery.

Wielu piosenkarzy na scenie francuskiej ma korzenie w innych krajach. Charles Aznavour, dziś obchodzący 90 urodziny, pochodzi z Armenii, tak samo jak bohater mojej poprzedniej notki, Patrick Fiori. Patrick Bruel, znany i u nas z filmów Jaguar i epizodu w Sabrinie aktor i piosenkarz, pochodzi z Algierii. O Kanadyjczykach z Quebecu nawet nie muszę wspominać. Ale i nasz kraj ma swoich przedstawicieli, o korzeniach mówi Matt Pokora - miał być następcą Timberlake, we Francji jest nawet od niego popularniejszy, teraz występuje w musicalu o Robin Hoodzie - ale Mistrzem jest Jean-Jacques Goldman.

Jego ojciec był polskim Żydem, urodzonym w Lublinie, który wyemigrował w czasie II wojny światowej, uciekając przed holocaustem. Sam Jean-Jacques nigdy nie był w kraju swojego taty, ale wspomnienia są obecne w tekstach piosenek.  Matka Goldmana była Niemką, jego starszy brat zginął w niewyjaśnionych okolicznościach w Paryżu w 1979, młodszy brat też jest tekściarzem, za to syn JJG założył MyMajor Company, czyli pierwszy taki duży serwis crowfundingu - gdzie internauci finansują wydanie płyty artysty - pierwszy komercyjnym sukcesem wytwórni był Gregoire, od przebojowego Toi + moi.
Sam JJ od zawsze był umuzykalniony. Uczył się gry na skrzypcach i pianinie, słuchał bluesa, folkowej muzyki, założył zespół Tai Phong, aż w końcu jeden z producentów usłyszał jego pierwszy singiel

i się zaczęło. Goldman nie jest najprzystojniejszym mężczyzną, tak naprawdę nie ma mocnego głosu, ale coś w jego głosie, w jego muzyce, jego absolutnej nieśmiałości i skromności na scenie, i przede wszystkim w jego tekstach sprawia, że jest po prostu Mistrzem. Ciężko mi wybrać zaledwie kilka piosenek, które są hitami, dlatego, uwaga, trochę więcej dobrej muzyki, niż zwykle - bo Goldmana się słucha.

La bas - czyli piosenka u góry - to jeden z tekstów, który opowiada właśnie o przeszłości ojca Jean-Jacquesa. "Tam - wszystko jest nowe, wolny kontynent bez krat, tu nasze marzenia są ograniczone/Tu wszystko jest od dawna ustalone, Wszystko zależy od naszego urodzenia, a ja nie jestem dobrze urodzony.."

JJ zapewne słyszał od swojego ojca opowieści, i zapewne sam doświadczył bycia "innym", zamknięcia w ograniczeniu.. Marzył o wolności, o której śpiewał też w Envole-moi :"Nie ja wybrałem życie tu, wśród uległości, strachu czy porzucenia, Wyrwę się stąd, obiecuję ci to, pod wpływem książek pokonam wszystkie strachy."

Goldman, który sam zakończył karierę na początku lat 2000 - i wielu ludzi marzy by wydał chociaż jeszcze jedną płytę i pojechał na jeszcze jedną trasę koncertową - jest też autorem wielu, wielu hitów, znanych też u nas. Kojarzycie Aichę Khaleda? Tak, oryginalnym autorem tekstu jest Goldman. Płyta Celine Dion D'eux i Une fille et 4 types? Goldman. Tak naprawdę dzięki Lucowi Plamondonowi i Goldmanowi właśnie Celine została ikoną francuskojęzycznej muzyki - przepiękne Pour que tu m'aimes encore, którą uczniowie francuskiego - przynajmniej ja miałam ją.. - jako przykład użycia subjonctif czy S'il suffisait d'aimer to piosenki napisane przez Goldmana. JJG pisał też dla Patricii Kaas, Florenta Pagny'ego, John'ego Hallydaya. Dziś ciężko go namówić na pisanie czegokolwiek. Wyjątkiem są... Patrick Fiori i Garou. Elles, czyli singiel promujący nową płytę Patricka, to dzieło Goldmana:vide poprzednia notka, Du vent des mots Garou i Charolotte to też jego tekst.

To Goldman jest też autorem piosenki promującej Les Enfoires, czyli charytatywną akcję wspierającą Restos du Coeur. Kto nie ma dreszczy słysząc: "Dzisiaj nikt już nie ma prawa ani do głodu ani do zimna, do lamusa z "każdy dla siebie", myśląc o Tobie, myślę o sobie/Nie mam recepty na zmianę twojego życia, ale jeśli mogę pomóc przez kilka godzin, to chodźmy", musi nie mieć serca. 25 lat po napisaniu piosenki Restos i Enfoires, i ta piosenka mają odźwięk większy plus que jamais...

We Francji Goldman jest kochany. Ostatnie dwa lata przyniosły dwie składanki Generation Goldman, czyli młodych artystów śpiewających piosenki Goldmana. Nie jestem fanką albumów z coverami, które są na potęgę produkowane we Francji, bo nie ma pomysłów na nowe piosenki, więc nie będę spamować nowymi wykonaniami, zostawię Was z mnie najbardziej poruszającym tekstem i piosenką.. w której jest mowa i o jednym z polskich miast. <moje tłumaczenie, przy którym się spłakałam>

Elle avait les yeux clairs et la robe en velours

A côté de sa mère et la famille autour

Elle pose un peu distraite au doux soleil de la fin du jour

Miała jasne oczy i aksamitną sukienkę,

Koło swojej mamy i rodziny naokoło,

pozowała trochę roztargniona w delikatnym

zachodzącym słońcu

La photo n'est pas bonne mais l'on peut y voir

Le bonheur en personne et la douceur d'un soir

Elle aimait la musique, surtout Schumann et puis Mozart

Zdjęcie nie jest zbyt dobre ale możemy na nim zobaczyć

Uosobienie szczęścia i słodkość wieczoru

Kochała muzykę, zwłaszcza Schumanna,

i Mozarta

Comme toi (x8)

Comme toi que je regarde tout bas

Comme toi qui dors en rêvant à quoi Comme toi (x4)

Tak jak Ty (x8)

Tak jak Ty, której się przyglądam w ciszy,

Tak jak Ty, śpiąca i marząca o czym?

Tak jak Ty (x4)

Elle allait à l'école au village d'en bas

Elle apprenait les livres, elle apprenait les lois

Elle chantait les grenouilles 

Et les Princesse qui dorment au bois

Chodziła do szkoły w wiosce obok

Uczyła się o książkach, uczyła się praw,

Śpiewała o żabach

i Śpiących Królewnach

Elle aimait sa poupée, elle aimait ses amis

Surtout Ruth et Anna et surtout Jérémie

Et ils se marieraient un jour peut-être à Varsovie

Kochała swoją lalkę, kochała swoich przyjaciół

Zwłaszcza Ruth i Annę, a zwłaszcza Jeremiego,

I że kiedyś wezmą ślub, być może, w Warszawie

Comme toi (x8)

Comme toi que je regarde tout bas

Comme toi qui dors en rêvant à quoi Comme toi (x4)

Tak jak Ty (x8)

Tak jak Ty, której się przyglądam w ciszy,

Tak jak Ty, śpiąca i marząca o czym?

Tak jak Ty (x4)

Elle s'appelait Sarah elle n'avait pas huit ans

Sa vie, c'était douceur, rêves et nuages blancs

Mais d'autres gens en avaient décidé autrement

Miała na imię Sarah, nie miała jeszcze 8 lat,

Jej życie było przepełnione słodyczą, marzeniami i białym chmurami

Ale inni zdecydowali je zmienić

Elle avait tes yeux clairs et elle avait ton âge

C'était une petite fille sans histoire et très sage

Mais elle n'est pas née comme toi, ici et maintenant

Miała twoje jasne oczy i była w twoim wieku

Była małą dziewczynką bez historii i bardzo mądrą,

Ale nie urodziła się - tak jak ty - tu i teraz.

Comme toi (x8)

Comme toi que je regarde tout bas

Comme toi qui dors en rêvant à quoi Comme toi (x4)

Tak jak Ty (x8)

Tak jak Ty, której się przyglądam w ciszy,

Tak jak Ty, śpiąca i marząca o czym?

Tak jak Ty (x4)

Patrick i kobiety jego życia

Dzisiaj dzień największego konkursu muzycznego.. który kiedyś kreował trendy, a dziś.. Znaczy, wiadomo, zawsze jest kilka wersji historii, kilka zdań, zawsze były przaśne występy, nie mnie oceniać. Osobiście, od kilku lat Eurowizji  - bo o niej mowa, jak co - nie oglądam, bo razem kreacji potworów (Lordi sprzed kilku lat) czy discopolowej muzyki nie lubię, ale zdarzają się perełki. I jeśli od kilku lat Francji nie idzie - ostatnie dobre miejsce było Natashy St-Pier w 2001 - o której już pisałam - czwarte miejsce, to w historii zdarzyły się im dobre występy. Ostatnie zwycięstwo mieli w latach '70, ale.. były dobre występy.

Czy dobrym występem był występ Artysty w 1993 roku?
Mnie osobiście śmieszy on ogromnie, sami zobaczcie:

No ale spójrzcie co z tego chłopaczka później wyrosło:n

Tak, będzie znowu o kolejnym artyście z Notre Dame - o moimi crushu od kilku dobrych lat - Patricku Fiori.
Fiori to pół-Ormianin - nauczył się grać na duduku :) -pół-Korsykanin z Marsylii. Jako dzieciak zachwycał głosem na Lazurowym Wybrzeżu, potrząsał bujnymi włosami, aż w końcu znalazł go Luc Plamondon i zaproponował rolę Phebusa - absolutnego łajdaka, ale... no jak go nie kochać?  nie można mu było odmówić talentu. Głos jak dzwon sprawiły, że jak Patrick zrezygnował z musicalu (podobno z powodu problemów z angielskim, jak to Francuz Fiori nie lubi innych języków) miał już publikę i mógł wydać płytę.

Medialny romans z Larą Fabian i całusy w co drugim programie telewizyjnym zapewniły mu ..popularność, no ale po znowu medialnym rozstaniu, Patrick stwierdził, że czas zachowywać prywatność. Był długo z Julie Zenatti (oui, o niej już było) pisali razem cudownie piosenki : vide Si je m'en sors i całe płyty - ale Artysta skupił się na wydawaniu płyt z piosenkami, które mają tekst - od zawsze Fiori współpracuje z Jean-Jacquiem Goldmanem - o tej Legendzie na pewno też napiszę..
Ich trio z Christine Ricol - 4 mots sur un piano - moje tłumaczenie tu - było przebojem na pierwszych miejscach długi czas we Francji

Patrick zrobił też przecudowny album Les Choses de La Vie z piosenkami z filmów. Ojciec Chrzestny:

Parasolki z Cherbourga

czy w duet z Tiną Areną z Fame - uwaga na akcent Patricka :D

sprawiają, że to jedna z najpiękniejszych płyt jakie słyszałam.
Patrick wydał właśnie najnowszy album Choisir czyli Wybrać. Zamówiłam go w przedsprzedaży na stronie oficjalnej, bo zawiera 4 super gorące zdjęcia link do koncertu dla fanów, który odbędzie się w środę nie mogę się doczekać!!11!one i tym samym też książeczkę z tekstami - i spokojnie mogę tłumaczyć. Z tekstów Patricka i Goldmana dużo, dużo się uczę, bo mają sens, trochę gier słownych nieprzetłumaczalnych, dużo fajnego słownictwa. Singiel promujący to Elles - One - oto on i tekst:

C'est cliché démode Dans les rengaines à deux sous partout faut-il ajouter d´autres rimes A ces millions de poèmes Entre nous C´est du déjà vu Je sais  Mille fois rebattu D´accord On n´en peut plus de ces histoires Où pourtant chacun d´entre nous s´est perdu mais passent les ans, le temps futile Que nous reste-t-il Indélébile Elle Première et dernière Sœur, amante, mère Fidèle lumière Elle Dans les nuits trop sombres Elle Quand tout vacille et s´effondre Elle Au bout du monde  Les hommes jouent à la peur, Au pire, au pouvoir, à mourir, Au hasard, à se haïr ou se mentir, au plaisir Les hommes jouent  Les hommes se toisent, rêvent  Et boivent et s´autorisent  Petits soldats dérisoires  Ils se défient puis se défilent Les hommes jouent Mais apres les tombs Et les champs d´horreur  Au milieu des cendres Et des douleurs  Elles Pour nourrir et guérir Caresser, sourire, Et l´ombre éclaircir  Elle Et d´autres ciels à venir Pour enfanter plutôt qu´anéantir Et tout reconstruire Tout reconstruire  Et même  L´une d´entre elle est la mienne Comme inespérée, ma providentielle  Elle fait que ma vie vaut la peine Elle Mon aile

Stereotypowe, niemodne, śpiewka warta dwóch centów, wszędzie Czy naprawdę potrzeba kolejnych rymów do tych milionów wierszy, pomiędzy nami uczucie deja-vu, wiem, tysiące razy przemaglowane, prawda, Już mamy dosyć tych historii gdzie każdy z nas się gubi Ale mijają lata, błahe czasy, Co nam zostaje niezapomniane? Ona Pierwsza i ostatnia Siostra, kochanka, mama Wierne światło Ona W nocach zbyt ciemnych,ona kiedy wszystko się chwieje i wali, ona na końcu świata Mężczyźni grają o strach, najgorsze, o władze, o śmierć, o hazard, o nienawiść o kłamstwo, o przyjemność, mężczyźni grają Mężczyźni się oceniają, marzą i piją i pozwalają sobie Małe śmieszne żołnierzyki Rzucają czemuś wyzwanie, potem idą za sobą, mężczyźni grają Ale po upadku i miejscach jak z horroru W samym środku popiołu i bólu jest Ona Żeby podtrzymać i wyleczyć Głaskać, uśmiechać się, i rozjaśnić cienie. Ona i inne nieba które przyjdą Żeby bardziej rodzić niż unicestwić I wszystko zbudować od nowa,od nowa I nawet jedna z nich jest moja Jak zaskoczenie, moja bogini Ona sprawia że moje życie jest warte poświęcenia, ona, moje skrzydło..

Ona, piękna :)

Ostatni taniec Indili..

... był przepustką do jej sukcesu.
Okazuje się, że dziewczyna, którą słyszałam pod koniec zeszłego roku, a potem odniosła niesamowity sukces we Francji, jest też puszczana w naszych radiach, więc czas nadrobić zaległości i przedstawić piosenkę, która wpada i nie chce wypaść, bo hipnotyzuje.
Indilę, czyli Adilę Sedraię, porównuje się do Stromae - i coś w tym jest. Jej muzyka nie jest płytkim popem, teksty też nie są banalne, a charakterystycznego głosu nie da się pomylić. Jak większość piosenkarzy, dziewczyna ma korzenie algierskie i indyjskie, i to słychać w jej głosie.
Przez wiele lat po prostu pisała dla innych artystów, występowała na featuringu, ale w końcu w grudniu 2013 wydała pierwszy singiel - który hipnotyzuje od pierwszej nuty.

A tekst...?

Oh ma douce souffrance, Pourquoi s'acharner tu r'commence Je ne suis qu'un être sans importance Sans lui je suis un peu "paro" Je déambule seule dans le metro Une dernière danse Pour oublier ma peine immense Je veux m'enfuir, que tout recommence Oh ma douce souffrance  Je remue le ciel, le jour, la nuit Je danse avec le vent, la pluie Un peu d'amour, un brin de miel Et je danse, danse, danse, danse, danse, danse Et dans le bruit, je cours et j'ai peur Est-ce mon tour? Vient la douleur... Dans tout Paris, je m’abandonne Et je m'envole, vole, vole, vole, vole Que d’espérance... Sur ce chemin en ton absence J'ai beau trimer, sans toi ma vie n'est qu'un décor  qui brille, vide de sens Dans cette douce souffrance. Dont j'ai payé toutes les offenses Ecoute comme mon cœur est immense Je suis une enfant du monde

Och, moja słodka udręko. Walka nie ma sensu, a ty znów zaczynasz. Jestem tylko bytem bez znaczenia. Bez niego jestem nieco niespokojna. Błąkam się samotnie w metrze. Ostatni taniec. Żeby zapomnieć o moim wielkim cierpieniu. Chcę stąd uciec,żeby wszystko się zaczęło od nowa. Och, moja słodka udręko. Mieszam niebo, dzień i noc. Tańczę z wiatrem, z deszczem. Trochę miłości, nieco miodu. I tańczę, tańczę, tańczę, tańczę, tańczę, I w zgiełku, biegnę i boję się! Czy to moja kolej? nadchodzi ból. W całym Paryżu, porzucam siebie. I lecę, lecę, lecę, lecę… Tylko nadzieja. Na tej drodze twojej nieobecności. Staram się jak mogę, ale moje życie bez ciebie jest tylko dekoracją,która lśni, pusta bez sensu W tej słodkiej udręce, za której wykroczenia zapłaciłam już w pełni. Posłuchaj jak wielkie jej moje serce Jestem dzieckiem świata.

Indila 24 lutego wydała album Mini World, który po prostu trzeba posłuchać, który pełny jest wpadających w ucho piosenek. Nowym singlem jest Tourner dans le vide - niesamowicie wkręcający się...

ll était brun, le teint basané Le regard timide, les mains toutes abîmées Il taillait la pierre fils d'ouvrier Il en était fier, mais pourquoi vous riez? Non ne le jugez pas Vous qui ne connaissez pas Les vertiges et le labeur Vous êtes faussement heureux, vous troquez vos valeurs Lui il est tout mon monde et bien plus que ça Seule je crie son nom  quand vient le désarroi Et puis tout s'effondre quand il n'est plus là J'aimerais tellement lui dire mais je n'ose pas... Lui qui me fais Tourner dans le vide, vide Tourner dans le vide, vide Tourner dans le vide, il me fais tourner Dans le vide, vide, vide Tourner, tourner dans le vide Tourner dans le vide, il me fais tourner (Tourner dans le vide) [x7]  Qui peut bien me dire, ce qui est arrivé? Depuis qu'il est parti, je n'ai pu me relever Ce n'est plus qu'un souvenir, une larme du passé coincée dans mes yeux, qui ne veut plus s'en aller Oh non ne riez pas Vous qui ne connaissez pas Les vertiges et la douleur Ils sont superficiels, ils ignorent tout du cœur Lui c'était tout mon monde, et bien plus que ça J'espère le revoir là-bas dans l'au-delà Aidez-moi tout s'effondre puisqu'il n'est plus là Sais-tu mon bel amour, mon beau soldat... Que tu me fais

Był brunetem, o opalonej cerze Wstydliwym wzroku i zniszczonych dłoniach Ciął kamienie, syn robotnika Był z tego taki dumny,dlaczego się śmiejecie? Nie, nie osądzajcie go wy, którzy nie znacie Zawrotów głowy i ciężkiej pracy Jesteście fałszywie szczęśliwi Handlujecie swoimi wartościami On jest całym moim światem,a nawet więcej Samotna, wykrzykuję jego imię Gdy przychodzi chaos A potem wszystko się rozpada gdy jego tu już nie ma Tak bardzo chciałabym mu powiedzieć Ale się nie ośmielę się  Jemu, który sprawia, że obracam się w próżni, próżni obracam się w próżni, próżni, sprawia, że obracam się w próżni, obracam się w próżni, próżni, próżni Obracam się, obracam się w próżni, Obracam się w próżni, on sprawia, że obracam się w próżni (Obracam się w próżni) Kto może mi powiedzieć, co się stało? Odkąd odszedł nie potrafię wziąć się w garść Teraz jest tylko wspomnieniem Łzą z przeszłości uwięzioną w moich oczach Która nie chce wypłynąć Och, nie, nie śmiejcie się wy, którzy nie znacie Zawrotów głowy i ciężkiej pracy Oni są powierzchowni Ignorują wszystko, co związane jest z sercem On był całym moim światem,a nawet więcej Chciałabym móc go zobaczyć tam u góry.. Pomóżcie mi, wszystko się rozpada, bo Jego już tutaj nie ma Czy wiesz, moja piękna miłości, mój piękny żołnierzu, że sprawiasz..

Tam, skąd pochodzę...

Nie, to nie będzie kolejny tekst o Gdyni.. acz może trochę..
To będzie kolejna krótka biografia Artystki - i tu nie boję się napisać o Niej z dużej litery - o Julie Zenatti.
Julie, tak jak Garou i Bruno, występowała w musicalu Notre Dame de Paris w roli Fleur de Lys. 17-latka, którą wtedy była, już zachwycała dojrzałym głosem w kontrowersyjnych tekstach Luca Plamondona. Bo jakże inaczej nazwać tekst La Monture "Twoje słowa miłości są obelgami Twoje przysięgi są krętactwami Moje serce staje się już bardziej twarde Stawiam cię pod samą ścianą"?

Po musicalu z Patrickiem Fiori, który grał Phebusa (i o którym zapewne niedługo napiszę!) i z którym w musicalu śpiewała...

Julie napisała i nagrała trzy płyty. Piosenką, którą napisali o czwartej rano w hotelu w Montrealu, stała się wielkim hitem... "Jestem owocem pewnej rany/Tchnieniem zbyt długiej walki/W ciszy i bez obelg/Rosłam w jedwabnych pościelach..."

Jak nie zakochać się w tej pięknej piosence śpiewanej boskim głosem Julie? Szybko młoda piosenkarka zaskarbiła sobie serca francuskiej publiki. Pop rockowe albumy Fragile, Dans les yeux d'un autre i Comme vous zapewniły jej miejsca na listach przebojów, a otwartość w czasie koncertów jak i poza nimi - od samego początku miała dobry kontakt z fanami, zostawała na autografy, odpisywała na listy, a czasami nawet oddzwoniała, gdy zostawiali jej numer telefonu - sprawiły, że publika ją pokochała.
Gdy zawsze mocno chroniący prywatność Julie i Patrick zerwali, Paryżanka zmieniła styl muzyczny. Płyta La boite de Pandore oferuje inne dźwięki, bardziej w stronę R&B, z tekstami bardziej mrocznymi, opowiadającymi już historię dojrzajszej dziewczyny, bardziej doświadczonej w miłości. Na moment też Julie zmieniła kolor włosów i nauczyła się tańczyć :)

Julie pokazała swój charakterek, wie czego chcę i wie jak to wyrażać. Ma swoje zdanie i nie boi się go powiedzieć. Gdy wydawało się, że Francji chanteuses a voix, czyli wokalistki z głosem, śpiewające ballady przeminęły, i były rytmy taneczne, ona wydała płytę Plus de diva, inspirowaną Marią Callas. Julie jest i księżniczką, i Divą - i za to ją kochamy. 

Po urodzeniu córeczki, jurorowaniu w Nouvelle Star, krótkim powrocie z Notre Dame de Paris - byłam, widziałam, Julie ma głos jak dzwon!!! - Artystka wraca.. Tak naprawdę, nigdy nie zniknęła, po wydaniu Plus de diva wydała do kupienia i na naszym iTunesie epkę koncertową, i cały czas była obecna na Facebooku i Twitterze, gdzie pisała z fanami. Ale tym razem Julie wraca - z najnowszą piosenką D'ou je viens - czyli Skąd pochodzę 

I tą piękną balladę, której Julie mogłaby pozazdrościć Adele - cytuję Twittera - Julie powraca z nowymi piosenkami, z płytą zapowiedzianą na październik - i słysząc to, wiem że kolejny raz podbije serce. A o czym mówi D'ou je viens? Sama Artystka mówi, że ..o niej samej. Napisana tekstowo przez Julie, muzycznie przez norweską artystkę Freyę, oddaje przez co już 33-letnia piosenkarka przeszła, i skąd pochodzi. Zresztą... sami zobaczcie <tłumaczenie moje>

Je vais te guider Ne sois pas étonné Je suis une brune un peu colorée J'ai déjà aimé J'ai essentiellement pleuré On pourrait dîner Tu pourrais rester Je suis jolie même démaquillée Je suis maladroite mal en mer mal parfaite  mal peignée  On va gagner du temps sur les préliminaires C'est pas la vie en rose  Mais j'sais je peux te plaire  De là d'où je viens on parle fort On s'agite pour un rien sans effort On cache du chagrin Déposant la tête entre nos mains  De là d'où je viens Comme un sort Je reviens toujours à bon port  Et choisir où l'on va sans perdre le chemin d'où l'on vient  J'ai trente ans passé  J'lai fais pas je sais Je suis timide Grande bouche optionee  Je suis courageuse  Mais un peu peureuse c'est vrai

Będę Twoją przewodniczką,nie zdziw się Jestem brunetką, troszkę farbowaną Już kochałam, i oczywiście płakałam Możemy iśc na randkę, możesz zostać Jestem ładna, nawet bez makijażu Jestem nietaktowna, mam chorę morską, nie perfekcyjna,źle uczesana. Zyskamy czas przy przygotowaniu.. To nie będzie życie usłane różami Ale wiem, że mogę Cię zadowolić Tam skąd pochodzę mówimy głośno Wzburzamy się o byle co bez wysiłku Ukrywamy smutek Ukrywając twarz w rękach Tam skąd pochodzę jak los Wracam zawsze do dobrego portu i wybieramy gdzie idziemy bez gubienia drogi skąd pochodzimy Już minęło mi 30 lat Nie zrobiłam ich, wiem Jestem nieśmiały, niewyparzony język w opcji.. Jestem odważna Ale trochę bojaźliwa, to prawda

Julie, tak jak Bruno, jest dla mnie Artystką kompletną i z niecierpliwością czekam na jej album Blanc..

PS. Nawiązując do tytułu i piosenki, i bloga - ja pochodzę z Gdyni.. a tak naprawdę z Rumi, tam mieszkałam przez pierwsze lata życia. Julie z Paryża. A Wy? :)

Bruno Pelletier - artysta kompletny

Nie, nie napisze relacji o koncercie Garou, o ktorym pisalam ze czekam. Koncert Garou byl... okej. Bawilam sie dobrze. Uslyszalam go na zywo, w koncu. Szalalam przy Stand Up.

Tylko ze... te 12 lat oczekiwania zrobilo swoje. Ze co, ze on tu jednak jest? No okej, fajnie zobaczyc go, ze istnieje, ze szaleje, zrobil show, ma czystszy glos niz na filmikach, ale.. to nie byloby to czym to moglo byc kilka lat temu. Za dlugi czas oczekiwania, zbytnie marzenia, moze i brak spotkania i powiedzenia mu tego co chcialam mu powiedziec sprawil, ze najbardziej sie cieszylam ze spotkalam sie z dziewczynami - rowniez fankami, ale ktore staly sie dla mnie tez.. czy przyjaciolkami, nie wiem, ale na pewno kolezankami.. z ktorymi swietnie pogadac o muzyce francuskojezycznej, ktore wiedza o czym mowie gdy czytam portale francuskie, i spiewaja tak glosno Belle jak ja, i z ktorymi po koncercie mozna isc do KFC :)

Za to napisze o artyscie troche niedocenianym w Polsce, nieznanym, ktory jednak przyjechal na koncert 6 tygodni po Garou - i ktory zrobil na mnie niesamowite wrazenie.

Bruno Pelletier znaja wielbiciele musicali - duza czesc ludzi, ktora byla 10 kwietnia w Sali Kongresowej zna Bruna z Notre Dame de Paris, z roli Gringoire, poety, ktory jest narratorem w spektaklu Luca Plamondona i Richarda Cocciante. Tak, Garou i Bruno znaja sie i bardzo lubia, dzieki w sumie tego drugi Kanadyjczyk - tak, on tez z Quebecu - znalazl sie u nas.

Gdy Gringoire zaczyna spiewac Le temps des cathedrales otwierajace musical, cala sala od razu milknie i zaczyna sluchac opowiesci o Paryzu, Katedrze, milosci roku 1482.

Bruno nie tylko dobrze spiewa, w musicalu swietnie wciela sie w postac laczaca wszystkich bohaterow. I.. swietnie tanczy :-)

Sam Bruno to nie tylko jednak Notre Dame. Tak jak Garou zaczynal w barach i grupach rockowych, ale jego pierwszym musicalem nie byl Notre Dame. Wystąpił w musicalu Vu d'en haut(1991) prezentowanym na festiwalu Montgolfières w miasteczku Saint-Jean-sur-Richelieu, w prowincji Quebec, czterdzieści razy zagrał w spektaklu muzycznym Les fous du rockn'roll (1992], odtwarzał rolę Jimmy'ego w operze rockowej La Légende de Jimmy (1992).

W 1992 roku ukazał się jego debiutancki album Bruno Pelletier. W 1993 roku powrócił do Mogador Theater w Paryżu, gdzie do roku 1995 400 razy stanął na scenie wcielając się w postać Johny'ego Rockforta w spektaklu Starmania. Przed Notre Dame wydal 3 plyty. W 2006 zostal wspolproducentem, dyrektorem artystycznym oraz gral glowna role w spektaklu Dracula - entre l'amour et la mort.

Kilka lat temu, z inicjatywy kilku zafascynowanych glosem Gringoire/Draculi dziewczyn, powstal polski oficjalny fanclub Bruna. Dziewczyny - tu wielkie chapeau bas dla calej ekipy - jezdzily na koncerty za granice i postanowily dzialac. Juz w 2011 pojawila sie informacja, ze Bruno przyjedzie do Polski, niestety wtedy bilety nie weszly do sprzedazy.. Jednak w zeszlym roku pojawila sie oficjalna informacja, ze firma produkcyjna rosyjska Vdest, ktora po trasie Garou w Rosji/na Ukrainie zorganizowala w Warszawie jego koncert, zrobi tak samo koncert Bruna po jego koncertach w Paryzu i na Wschodzie. Tym razem bilety weszly do sprzedazy i dlugo oczekiwane wydarzenie spelnilo sie 10 kwietnia 2014 roku w Sali Kongresowej.
Mimo,ze piosenki nigdy nie byly grane w radiach, mimo ze owszem, nie sprzedaly sie wszystkie miejsca w wielkiej sali w Palacu Kultury, sporo osob dzieki promocji w mediach spolecznosciowych prowadzanej przez oficjalny polski fanclub Artysty - i tu nie waham sie czy napisac z duzej A! - oraz pomocy integrujacej polski fanclub Garou - stawilo sie o 19 w Warszawie, kilkanascie osob dofrunelo tez wczesniej do Cafe Kulturalnej. I Bruno dal show, ktory sprawil ze polska publika sluchala go i bawila sie przez prawie dwie godziny pod scena, co sprawilo ze zespol i sam Arysta byli zaskoczeni i wzruszeni przyjeciem.

Trasa byla promocja najnowszej, jedenastej plyty Rendus-la, wiec nie zabraklo piosenek z nowej plyty, poprzedniej Microphonium oraz starszych, najwiekszym entuzjazmem wsrod fanow oczywiscie zostaly powitane piosenki z Notre Dame...

Bruno zaskoczyl wszystkich kilkoma rzeczami: swoimi jezykowymi zdolnosciami..

...swoimi tanecznymi zdolnosciami, oraz graniem na wszystkich mozliwych instrumentach - perkusji, gitarach oraz keyboardzie. Absolutnie porwal do tanca coverami Lenny'ego Kravitza, Stevi'ego Wondera, czy aranzacja jednej ze swoich piosenka a la Led Zeppelin, i wzruszyl piosenka na koniec - Le Clown.

czy piosenka z musicalu Starmania- jedna z najtrudniejszych piosenek do zaspiewania w jezyku francuskim...

tu krotki fragment
Udowodnil ze jest Artysta kompletnym, ktory potrafi zaspiewac wszystko, ktory jest wirtuozem instrumentow, swojego glosu oraz sceny, i ma fenomenalny kontakt z publika.
Oraz... nie odmawia swoim fanom czekajacym na niego po koncercie, ktorzy chcieli mu podziekowac za koncert.
Merci Bruno! Ce concert etait inoubliable, geant, hallucinnant et parfait. Reviens vite, quand tu peux..!

Merci a mr Boris Orlov et Tatiana Mikhailoff de Vdest.
i oczywiscie wielkie merci dla dziewczyn z Oficjalnego Fanclubu - bez Was nic by nie bylo. Oczywiscie wszystkie informacje o Artyscie - z Ich Strony :)

W środku mojego życia...

Nie, to nie tytuł wiersza Tadeusza Różewicza, niestety. (poezji nie lubię. Tak. Oburzajcie się)
To nie kryzys wieku średniego... nie mój przynajmniej. (jeszcze nie)
To tytuł nowej płyty kanadyjskiego - nie francuskiego, on tylko śpiewa czasami po francusku - piosenkarza Garou.

Jak zacząć opowieść o nim i moją historię? Już w wpisie o Hemingwayu, którego wiem, że potraktowałam zbyt płytko, pisałam, że "nasza" historia trwa ponad 11 lat. W sierpniu 2014 roku minie 12 lat odkąd pokochałam całym 13-letnim sercem, bez namawiania rodziców czy koleżanek, tego Artystę. Nie do końca jestem przekonana, czy Garou zasługuje na duże A.
Przy wpisie o Hemingwayu pisałam o tym, że pan Garand (prawdziwe nazwisko Garou to Pierre Garand) musiałby nagrać porządną płytę, by odzyskać moje zaufanie, nadszarpnięte przez różne swoje wybory, na przykład przez bycie jurorem we francuskiej wersji The Voice czy pójście na łatwiznę i nagrywanie płyt z coverami. No powiedzcie sami, jak można tak zmasakrować Bad day, piosenkę na zły humor Daniela Powtera czy piękną piosenkę o miłości Alicii Keys?

W listopadzie ukazała się 8 studyjna, 9 ogólnie płyta Garou - na szczęście z nowymi piosenkami. Po rozstaniu się z wytwórnią Sony trafił do Universalu, więc przez długi czas nie było wiadomo czy będzie dostępny album w Polsce, ale na szczęście ukazał się i na naszym iTunesie, Deezerze i w końcu w Empikach. Au milieu de ma vie - w środku mojego życia - zawiera w sobie 11 piosenek (14 w edycji bonusowej), które opowiadają o kryzysie wieku 40 lat piosenkarza. No nie, żartuję. Acz...
Garou, a właściwie Autorzy którzy pisali dla niego teksty, robi retrospektywę swojego życia, jak śpiewa w Toutes mes erreurs (Wszystkie moje błędy)" Już nie czuję chłodu, już się nie boję,Przeżywam znów w lusterku wstecznym Wszystkie moje błędy " czy w Avancer " Czuję płynący czas,Na skraju drogi musiałem zostawić Moje błędy i dwadzieścia lat;Wsiadłem do pociągu"
Dużo tekstów jest o kobietach - jak zwykle. Garou kolejny raz jest zakochany, po bardzo medialnym związku z francuską piosenkarką Lorie, tym razem bardziej chroni kanadyjską modelkę Stephanie Fournier i nie umawia się już z nią na ustawki na plażach, ale bardzo dużo o niej śpiewa w tekstach: "I ja, który żyłem jak nocny ptak, By zrobić jej kawę Wstaję przed świtem" (Który facet dla mnie tak zrobi, zasłuży na moją dozgonną... przynajmniej wdzięczność)

Powraca też do czasów przed tym, gdy został sławny grając Quasimodo w musicalu Notre Dame de Paris, gdy w barach w Quebecu grał soul i jazz. "Śpiewałem do rana Amerykańskie standardy Już w wieku dwudziestu lat Miałem bluesa we krwi" i przyznaje, że do dziś jest tak samo: "Wypalam jednego czy dwa papierosy I w głowie pojawia mi się Stary blues Otisa Reddinga Raya Charlesa czy BB Kinga Nadal mam w wieku czterdziestu lat Bluesa we krwi". Ciekawe jest to, że tak dobrze zna go właśnie Luc Plamondon, twórca musicalu Notre Dame de Paris, który go zobaczył w jednym z barów quebeckich...
Garou twierdzi, że nie umie pisać tekstów, woli skryć się za słowami innych Autorów - chociaż dwa teksty z poprzednich płyt były naprawdę świetne - All the way o hazardzie, pełen dwuznacznych aluzji związanych z pokerem i Mise a jour napisany na 50 rocznicę ślubu rodziców - teraz też napisał jeden Tu sais dla swojej 12-letniej córki, o tym, że jej tata musi wyjeżdżać,"Wiesz kiedy odnajduję twój uśmiech historia dalej się pisze bez wymazywania".

Muzycznie to pop-rockowa płyta z elementami wspomnianego bluesa, stworzona przez muzyków z grupy Plan B, z którymi Garou już współpracował przy płycie z coverami "Rhytm'n'Blues".Muzykę napisali oprócz tego też tak znani wykonawcy we Francji jak Pascal Obispo, Francis Cabrel Gerald de Palmas czy Jean-Jacques Goldman, co sprawiło, że album we Francji jest platyną. W Polsce słaba promocja w mediach sprawia, że nie jest tak dobrze, ale to może się zmienić, gdyż..
Dnia 20 lutego 2014 roku Garou wystąpi w Sali Kongresowej w Warszawie. Po 10 latach od ostatniego koncertu (i przygody ze słynnym czeskim pociągiem, gdzie z Polski jechał Garou z ekipą i z którego ich wyrzucili, oficjalnie bo nie mieli czeskich koron) Garou dzięki polskiemu fanclubowi i rosyjskiej firmie produkcyjnej Vdest, która sprowadza do Rosji i na Ukrainę francuskojęzycznych artystów przyjeżdża na koncert. Gdzie i mnie spotkacie :)
Bo to Artysta, od którego wszystko się u mnie zaczęło. Dzięki któremu tak naprawdę ukształtowało się moje życie, pośrednio dzięki któremu mam pracę - bo chcąc znać o czym śpiewa, nauczyłam się francuskiego. Dzięki któremu jestem pewna siebie, dzięki któremu poznałam internet, dzięki któremu mam przyjaciół. Po 12 latach zobaczę go na solowym koncercie.
Chciałabym mu tylko powiedzieć dziękuję. Za to wszystko. Że dla mnie to on był tą definiująca osobą.
Garou, a bientot a Varsovie.... et merci.

(tłumaczenie z garou.pl, copyright Paulina i Agu)

Nasz czas tu jest tylko oddechem, więc oddychajmy....

Nie, to nie tekst pewnego młodego piosenkarza podbijającego serca młodych dam, ani pisarza o inicjałach P.C - którego szczerze mówiąc książkę Zahir przeuwielbiam i w sumie nie wstydzę się, że czytałam.

Nie, tytuł postu to przetłumaczony wers z piosenki Brooke Fraser.
Piosenki, która nazywa się C.S. Lewis Song.

Brooke Fraser to nowozelandzka piosenkarka, której piosenka Something in the water jakiś czas temu bujała mnie jak tylko leciała w radiu.
Jednak Brooke przed albumem Flags, z którego pochodził hit Something in the water, wydała album Albertine, na którym znalazła się piosenka o CS Lewisie, Autorze Opowieści z Narnii, Trylogii Międzyplanetarnej i nawróconego przez Tolkiena chrześcijanina.
Wczoraj, z okazji kolejnej rocznicy urodzin Autora Hobbita, ukazało się o nim wiele tekstów. Ja Tolkiena doceniłam dopiero niedawno - owszem, lubiłam Hobbita, ale nie mogłam przebrnąć przez Władcę Pierścieni - tak, są takie osoby, byłam nią ja. Nawet podobno najlepsze tłumaczenie Skibniewskiej nie mogło mnie przekonać. Dopiero niedawno koleżanka pożyczyła mi angielską, w jednym tomie wydaną, trylogię. Zachwyciłam się. Pewnych Autorów powinno czytać się tylko w oryginale - dla mnie takimi Autorami są Victor Hugo - Notre Dame za mną, przymierzam się do ataku na Nędzników w oryginale - Hemingway i Tolkien.
O przyjaźni Tolkiena z Lewisem wiedziałam jednak od dawna. Lewisa znałam oczywiście jako Autora Opowieści z Narnii, ale jakoś w liceum znalazłam na półce w bibliotece dwie części Trylogii Międzyplanetarnej (trzecią do dziś poszukuję, pomoc w poszukiwaniu Tej ohydnej siły i ogólnie w kupieniu Z milczącej planety i Perelandry bardzo potrzebna, dziękuję!!!!!) i Listy Starego Diabła do Młodego. I zakochałam się w Lewisie na zabój.
Gdy dostałam się na religioznawstwo, Lewis stał się lekturą obowiązkową i najważniejszą. Jego książki Po prostu Chrześcijaństwo, Problem Cierpienia czy Listy o Modlitwie i Moralności były pomocą na studiach i w życiu osobistym. Każdy, kto przeżywa żałobę po stracie bliskiej modlitwy, powinien wczytać się w Smutek, wydany po śmierci ukochanej przyjaciółki i żony.
Dziś, czytając po raz kolejny Listy Starego Diabła do Młodego, które rywalizują z Notre Dame de Paris o tytuł ulubionej książki, natknęłam się na piosenkę Brooke Fraser zatytułowaną nazwiskiem pisarza.

If i find in myself desires nothing in this world can satisfy, I can only conclude that I was not made for here  If the felsh that i fight is at best only light and momentary, then of course I'll feel nude when to where I'm destined I'm compared  Speak to me in the light of the dawn  Mercy comes with the morning  I will sigh and with all creation groan  as I wait for hope to come for me  Am i lost or just found? On the straight or on the roundabout of the wrong way? is this a soul that stirs in me, is it breaking free, wanting to come alive? Cos my comfort would prefer for me to be numb An avoid the impending birth of who I was born to become  For we, we are not long here  Our time is but a breath, so we better breathe it And I, I was made to live, I was made to love, I was made to know you Hope is coming for me Hope, He's coming

Jeśli znajdę w sobie pragnienia, których świat nie może spełnić, Mogę tylko stwierdzić, że nie jestem przeznaczona do niego Jeśli ciało z którym walczę jest tylko światłem i momentem, to oczywiście że będę czuła się naga w porównaniu z miejscem, do którego jestem przeznaczona Mów do mnie w światłu wschodu słońca, Przebłaganie przychodzi rankiem Będę wzdychać i z całym stworzeniem jęczęć Gdy będę czekać by przyszła nadzieja Czy jestem zgubiona czy odnaleziona? Na prostej drodze czy na zakrętach złej drogi? Czy to jest dusza która miesza we mnie, czy wychodzi na wolność, chcąc żyć? Bo moja strefa komfortu wolałaby żebym była drętwa żeby uniknąć nadciągającego narodzenia kogoś, kim się urodziłam by być Nie jesteśmy długo tutaj Nasz czas tu jest tylko oddechem, więc lepiej oddychajm A ja, ja zostałam stworzona by żyć, by kochać Żeby cię poznać Nadzieja przychodzi po mnie, nadzieja, On przychodzi.